236. "Arlter casus est, si rex in alicujus clientelam se contulit,
ac regnum quod liberum a majoribus et populo traditum accepit, alienae
ditioni mancipavit. Nam tunc quamvis forte non ea mente id agit populo
plane ut incommodet; tamen quia quod praecipuum est regiae
dignitatis amisit, ut summus scilicet in regno secundum Deum sit, et
solo Deo inferior, atque populum etiam totum ignorantem vel invitum,
cujus libertatem sartam et tectam conservare debuit, in alterius
gentis ditionem et potestatem dedidit; hac velut quadam rengi
abalienatione effecit, ut nec quod ipse in regno imperium habuit
retineat, nec in eum cui collatum voluit, juris quicquam transferat,
atque ita eo facto liberum jam et suae potestatis populum relinquit,
cujus rei exemplum unum annales Scotici suppeditant."- Barclay, Contra
Monarchomachos, I. iii., c. 16.
Which may be thus Englished:
237. "What, then, can there no case happen wherein the people may of
right, and by their own authority, help themselves, take arms, and set
upon their king, imperiously domineering over them? None at all whilst
he remains a king. 'Honour the king,' and 'he that resists the
power, resists the ordinance of God,' are Divine oracles that will
never permit it.
Pages:
201
202
203
204
205
206
207
208
209
210
211
212
213
214
215
216
217
218
219
220